Bohaterem czerwcowego spotkania Dyskusyjnego Klubu Książki był zmarły niedawno brytyjski pisarz T.Pratchett, znany zapewne wszystkim jako autor cyklu Świat Dysku. Nasi Klubowicze pochylili się nad jedną z części cyklu, a mianowicie "Kosiarzem". O szczegółach opowie Marysia:
Czerwiec
przyniósł zaskoczenie. Zbliżał się termin spotkania. W planach
był „pojedynek” z „Kosiarzem” Pratchetta. Im bliżej 11
czerwca, tym liczniejsze dochodziły mnie słuchy, że książka się
nie spodobała, że przyniosła rozczarowanie, że niemal nikt nie
doczytał do końca. Obawiałam się tego spotkania. Uzbrojona w
argumenty, fragmenty, gotowa do wnikliwej analizy tekstu i obrony
ukochanego autora z niepokojem czekałam, aż wybije dwunasta.
Wybiła... i przyniosła zaskoczenie. Spotkaliśmy się w kameralnym
gronie. Moi rozmówcy mówili... o zaskoczeniu właśnie. Dotyczyło
ono reakcji na taką literaturę. Na początku było zdziwienie,
szok, wybicie z tradycyjnych czytelniczych nawyków. Potem zaczęła
się przygoda, rozsmakowanie w pratchettowskich fortelach
literackich, a niekiedy nawet zachwyt. Coś musiało „zaskoczyć”
w sposobie czytania, aby odkryć przyjemność i dobrą zabawę.
Pozostało
mi tylko odrzucić „oręż” i współdzielić się radością z
lektury.
Co
o samej książce? Myślę, że Pratchetta reklamować nie trzeba.
Literatura specyficzna, nie wszystkich przekonuje do siebie. Dla
„wybrańców” może stać się doskonałą gimnastyką umysłu i
świetną rozrywką. Ale nie spłycajmy. Sam autor - niezwykle
inteligentny, z genialnym poczuciem humoru, ciętą ironią, oczytany, żongluje aluzjami, pastiszem, konwencjami i prowadzi z nami grę.
Mamy wrażenie, jakby nieustannie puszczał do nas oko, przez co
balansujemy na granicy światów. Warto spojrzeć głębiej.
Pratchett to filozof, moralista, dialogista – spogląda na świat z
wielu perspektyw, obnażając absurdy i głupotę, ale jednocześnie
widzimy jak bardzo kocha tę ludzkość i daje jej prawo nawet do
głupoty.
A
oto kilka „smaczków”:
„
-
Mówią – odezwała się jętka na szczycie zygzakującej chmury –
że kiedy przychodzi po kogoś Wielki Pstrąg, zabiera go do krainy
płynącej... płynącej... -Jętki nie jedzą, więc trochę się
pogubiła. - Wodą płynącej – dokończyła niepewnie.
To
ciekawe – odparła najstarsza.
Musi
tam być naprawdę wspaniale – dodała najmłodsza.
Tak?
A dlaczego?
Bo
nikt jeszcze nie próbował stamtąd wrócić.”
„Starsi
magowie wiedzą, że właściwym celem magii jest tworzenie piramidy
społecznej, gdzie na samym szczycie znajdują się magowie,
zjadający obfite posiłki.”
„Nie
można być wariatem i bogatym. Jeśli jesteś bogaty, musisz być
ekscentrykiem.”
